En hoe kijk je terug op het afgelopen jaar? Waar ben je tevreden over en wat had beter gekund. Hoe gaat het met je lichaam. Voel je je echt ouder worden en sleep je je voort of spring je de meeste ochtenden toch redelijk soepel uit je bed.
Wat is het toch dat we vaak voor de meeste mensen klaar staan met hulp of een goed advies, maar deze zelf toch vaak in de wind slaan. Wat is het toch dat onze best vriend, ons lichaam, ons vaak zoveel signalen geeft maar dat we denken ‘nu even niet’. Waarom denken we vaak dat een pilletje van de dokter of een bezoek aan een fysiotherapeut ons van onze klachten af zal helpen terwijl we zelf niets in ons gedrag veranderen. Is het gemakzucht, onwetendheid of gewoon simpelweg dat we het zo gewend zijn. Dan krijgen we oefeningen van een fysiotherapeut maar voordat we het weten is de week alweer voorbij en uh nee de oefeningen zijn niet echt uitgevoerd. Hoe komt het dan toch dat we de verantwoordelijkheid van ons welbevinden in de handen leggen van iemand anders. Is dat niet een beetje teveel gevraagd?
Maar hoe zit het dan toch? Willen we onszelf dan niet helpen? Kost het teveel moeite? Hebben we te weinig kennis van ons eigen lijf waardoor er klachten ontstaan. Zouden er op de lagere scholen wellicht al trainingen moeten worden gegeven in ademhalen. In leren ontspannen. Het is toch logisch dat als je lichaam door de jaren heen steeds meer spanning verzameld dat je spieren steeds strakker komen te staan en je gewrichten dus minder soepel kunnen bewegen. Hierdoor ontstaan slijtage en geirriteerde gewrichten. Zou het een idee zijn om dat al aan onze kinderen te leren zodat ze als ze veertig zijn niet al een hele reeks aan lichamelijke klachten achter de rug hebben die met wat meer kennis te voorkomen zouden zijn geweest.
De recente show van Claudia de Brey zette ons ook aan het denken. Hierin heeft zij een fictief gesprek met haar kleinzoon in 2060. En vaak antwoordt hij in dat gesprek over huidige gebeurtenissen op gebied van economie en milieu “maar oma wisten jullie dat dan niet en waarom deden jullie daar dan niets aan?”. Zit hier ook op lichamelijk vlak geen kern van waarheid in. Is het niet onze taak om zelf ons lijf echt goed te leren kennen zodat wij deze kennis kunnen overdragen op onze kinderen en kleinkinderen. Dat zij begrijpen waarom een ontspannende wandeling of een paar ademhalingsoefeningen nuttig zijn voor een spannend tentamen. Dat ze daardoor veel minder stijve schouders en koude voeten gaan krijgen omdat ze hun hele doorbloeding niet op slot zetten. Waarom het belangrijk is om naar het toilet te gaan als hun lichaam dit aangeeft en niet door te blijven rennen omdat ze anders onprettige klachten gaan krijgen. Maar geven wij als ouders en opa’s en oma’s dan wel het goede voorbeeld? Zien doet volgen is toch het spreekwoord.
Dus zullen we als ons goede voornemen dit jaar dan echt gaan leren luisteren naar de signalen van ons lijf. Moe is gewoon moe. Tijd om bij te tanken. De batterij weer op te laden en de spieren te ontspannen. Dat betekent dan dus niet dat je gaat trainen voor een marathon maar gewoon rustig gaat joggen in de duinen. Dat betekent dat je de fiets pakt en ontspannen een stuk gaat fietsen en niet jezelf volledig leegtrapt tijdens een spinning sessie. Of naar een Vitaal & Gezond Training. Simpel en logisch toch?
